آیا ضخامت ژاکت برای کیفیت کابل مهم است؟

همه ما می دانیم که کیفیت محصول عمدتاً در کیفیت ظاهری محصول منعکس می شود. در تولید و فرآوری هر نوع کالایی به کیفیت ظاهری اهمیت زیادی می دهند و کنترل و بازرسی دقیقی دارند. ژاکت ظاهر سیم و کابل است. استاندارد کیفیت آن باید از نظر صافی، بدون خروج از مرکز (بیش از خطای مشخص شده)، بدون خطرات تجهیزات صنعتی، مسطح، بدون کثیفی قابل مشاهده، حباب، سوراخ شن و ذرات ریز قابل توجه باشد. ، شکل گرد بامبو، شکل پیچ و ... علاوه بر رعایت استانداردهای کیفی فوق، ضخامت ژاکت تاثیر مهمی در کیفیت سیم و کابل دارد. اگر ضخامت ژاکت کمتر از مشخصات باشد، الزامات را برآورده نمی کند، اما اگر ضخامت بیشتر از مشخصات باشد، در حد استاندارد نیست.

به عنوان مثال، مشخصات کابل P4 * 1.5mm2 و ضخامت متوسط ​​ژاکت 1.6mm است. ضخامت این نوع مدل طبق استاندارد ملی صنعت GB/T9330-2020 باید 1.2 میلی متر باشد. کابل های مهندسی برق فاقد صلاحیت به طور کلی منجر به مشکلات زیر می شوند:

1. کاهش عمر سرویس پس از گذاشتن کابل، پلاگین طولانی مدت نیز اتفاق می افتد که منجر به انرژی برق می شود. دمای کار مجاز بدنه خازن 70 درجه است و دمای محیط پلی اتیلن فشار قوی برای کاربرد طولانی مدت نمی تواند بالاتر از 65 درجه باشد. اگر احتمال افزایش دمای کار در تابستان وجود داشته باشد، دمای محیط با توجه به غلاف بیرونی آزاد می شود، ضخامت غلاف نیز افزایش می یابد، گرما نمی تواند آزاد شود و طول عمر کابل نیز کاهش می یابد. کاهش. پلی اتیلن تحت تاثیر گرما باعث ایجاد یک سری دگرگونی های فیزیکی و شیمیایی در آستین عایق می شود که ویژگی های با کیفیت اولیه خود را از دست می دهد و در نتیجه عملکرد عایق به میزان قابل توجهی کاهش می یابد و حتی در اتصال کوتاه خراب می شود که عملکرد عادی را به خطر می اندازد. از مجموعه ژنراتور

2. کاستی های عملکرد مواد عملکرد مواد با توجه به ضخامت منعکس نمی شود. طبق استاندارد GB/T8815-2008 مقدار شاخص مشخصی از آن در حد استاندارد نیست که آسیب جدی به ویژگی های مقاومت در برابر آتش و پیری وارد می کند و طول عمر کابل کوتاه می شود.

3. ناکافی بودن هادی های الکتریکی، غلاف کابل و تراکم نسبی بافت در ساختار کابل، مطابق با استانداردهای استاندارد عمل می کنند، پرکننده های مناسب را برای براق شدن آنها انتخاب می کنند، پس چگونه می توان گرومت ها را اینقدر ضخیم فشرده کرد؟

چهارم، بهبود ضریب سختی کابل کشی. امروزه کابل کشی عمدتاً بر اساس سینی کابل یا لوله های رزوه ای است. بسیاری از شرکت ها درست می گویند که کیفیت کابل ها نسبتاً سخت است. مقرر شده است که سیم محافظ محکم باشد و قطر آن کم باشد. از ظرفیت حمل جریان ایمن کابل اطمینان حاصل کنید و اطمینان حاصل کنید که غلاف بیرونی کابل آسیب نمی بیند، در غیر این صورت مشکلات خاصی را برای واحد ساختمانی و کابل گذاری ایجاد می کند. به طور کلی، ضخامت گرومت باید با توجه به مشخصات کنترل شود، به طوری که شرکت می تواند نه تنها از کیفیت کابل اطمینان حاصل کند، محصولات با کیفیت و ارزان قیمت تولید کند، بلکه از حقوق و منافع مشتریان نیز اطمینان حاصل کند. اگرچه کابل‌ها راحتی بیشتری به زندگی افراد می‌بخشند، اما عوامل مؤثر زیادی نیز وجود دارند که کنترل آنها دشوار است. کیفیت سیم و کابل ارتباط مستقیمی با ایمنی عملیاتی مسیر دارد. هنگامی که مسیر نتواند به طور ایمن و پایدار عمل کند، خرابی های رایج آن به زندگی روزمره منجر می شود و پیش بینی خسارت مالی دشوار است.